Oops?? En eigengemaakte pasta!

Ok, het wordt misschien een beetje afgezaagd om te zeggen dat ik echt van plan was om vaker een stukje te schrijven als 1 keer per maand, maar het is waanzinnig druk geweest de afgelopen periode met als resultaat weinig tijd om leuke dingen te koken of andere dingen te doen als de opdrachten afmaken waar ik mee bezig was/ben. Al met al heb ik wel een hele hoop echt leuke dingen gedaan de afgelopen maand, varieerend van kleine kinderen op de foto zetten tot een complete fotoshoot met modellen in een winkelcentrum en alles daar tussen in. Dus oops… sorry!

Charlotte met onze pasta

Een paar weken (?) geleden alweer heb ik samen met Charlotte een vrijdagmiddag doorgebracht met het therapeutisch kneden van deeg. (niet dat we de therapie nodig hadden, dit even voor de goede orde, maar het klinkt zo leuk vind je niet?) Al maaaanden geleden hadden we het al eens gehad over samen pasta maken. Volgens mij riep ik dat ik nog zo’n ding moest hebben, waarop Charlotte reageerde dat ze al zo’n ding had en nou ja, een en een is twee, dus wij zouden samen pasta gaan maken. Natuurlijk duurde het uiteindelijk nog een eeuw voor we een datum hadden gevonden waarop we allebei konden maar laatst was het dan eindelijk zover!

Effe kneden!!

Van het prille begin van wat bloem, ei en een snufje zout hebben wij tezamen een overheerlijke tagliatelle gemaakt. Ik bedoel; als je erover nadenkt is het natuurlijk doodeenvoudig om te doen, maar het zijn wel aardig wat handelingen voor je een beetje een maaltijd op tafel hebt gezet! Eerst natuurlijk flink kneden tot je een mooi soepel deeg hebt. Dat moet dan even rusten in de koelkast voor een half uurtje of zo. Vervolgens moet die grote bal deeg omgetoverd worden tot sierlijke tagliatelle slierten en dat gaat ongetwijfeld ook met de hand wel goed, maar het is zoveel eenvoudiger als je de hulp hebt van zo’n mooi klein pasta masjientje (ook bekend onder de naam machine… )

We hadden natuurlijk de grootste lol onder het hele pasta gebeuren en nee, we zaten niet eens al te erg onder het meel. Mede dankzij de kookschorten die ik voor de gelegenheid maar even had meegenomen van huis. Tom zou ons proefkonijn zijn, dus we konden niet zomaar iets maken. nee, er moest een heuse maaltijd op tafel komen. Dus na veel getrek en gesjor aan de slierten pasta hadden wij prachtige exemplaren van heuse tagliatelle, die nog even moesten drogen op het wasrek (want we misten een pasta droogrek. Overigens begrijp ik wel het nut van een pasta droogrek omdat de spijlen van een wasrek eigenlijk net even te smal zijn waardoor de slierten tegen elkaar aan gaan plakken. Resultaat is dan dat ze afbreken als je ze er weer afhaalt. Nou ja, kniesoor die daar op let. het werkte in ieder geval en het was nog een pitoresk gezicht ook.

En zeg nou zelf; als je kijkt naar de bovenste foto van Charlotte… dat zijn toch prachtige tagliatelle slierten??

Voor de pasta schotel zelf haalden we onze inspiratie bij een van de boeken van good old Jamie. Jamie’s Italy om precies te zijn. Daar stond een recept in met pastinaak. Lijkt me trouwens nog steeds lekker, maar het is niet de tijd van het jaar voor pastinaak dus we waren gedwongen om hier en daar wat vervangende ingredienten op te sporen (wortel) en

Door het masjientje

we hebben echt een heerlijke maaltijd op tafel gezet (al zeg ik het zelf) Nu vind ik pasta toch wel een van de makkelijkste ingredienten om echt van alles mee op tafel te zetten dus what’s not to like?

Wasrekje

• Share

Tagged as: koken, pasta